قانون امور قضایی ایلات ۱۳۳۵

قانون راجع به امور قضایی عشایر و ایلاتی که اسکان می‌شوند مصوب ۱۳۳۵/۰۹/۱۳ (‌کمیسیون مشترک دادگستری مجلسین).

‌ماده واحده – در نقاطی که خلع سلاح شده و عشایر و ایلات اسکان می‌شوند برای رسیدگی به اختلافات و دعاوی افراد ایل با یکدیگر و یا کسانی‌که با آنها دعاوی دارند – وزارت دادگستری می‌تواند هیأتهایی مرکب از سه نفر دو نفر آنها از قضات مجرب باشند تشکیل دهد که با توجه به اصول و‌قوانین حتی‌المقدور به طریق کدخدامنشی و اصلاح اختلافات و دعاوی مربوطه را فیصله دهند.

‌تبصره ۱ – مقررات قوانین دادرسی مدنی و همچنین نصاب مندرجه در ماده ۱۳۱۰ قانون مدنی در این هیأتها لازم‌الاتباع نیست اقامه دعوی ممکن است به موجب دادخواست شفاهی باشد – طرز رسیدگی هم‌متناسب با وضع محل و سنخ دعوی بوده و حتی‌المقدور با مقررات دادرسی مدنی راجع به محاکمه اختصاری نزدیک باشد.

‌تبصره ۲ – حکم این هیأتها تا یکصد هزار ریال قطعی و غیر قابل شکایت است و بیش از آن فقط قابل پژوهش در مرکز استان حوزه مربوطه است در‌ هیأتی مرکب از سه نفر عضو که دو نفر آنها از قضات باشند.

‌تبصره ۳ – برای تشکیل هیأتهای بدوی و تجدید نظر مزبور وزارت دادگستری مجاز است از قضات بازنشسته استفاده نماید.
‌تبصره ۴ – هیأتهای بدوی می‌تواند در امور کیفری (‌تا حدود جنحه) افراد ایلات رسیدگی نمایند و حکم این هیأتها در صورتی که از دو ماه حبس‌ کمتر و یا به جزای نقدی تا پنج هزار ریال صادر شده باشد قطعی و غیر قابل شکایت است – در صورتی که حبس بیش از دو ماه و یا جزای نقدی بیش از‌ پنج هزار ریال باشد در یکی از شعب جزایی دادگاه استان صلاحیتدار در صورت شکایت محکوم‌علیه رسیدگی خواهد شد.
‌تبصره ۵ – مدت مأموریت هر یک از هیأتهای مزبور حداکثر دو سال از تاریخ تشکیل است.
‌تبصره ۶ – وزارت دادگستری مأمور اجرای این قانون می‌باشد.
به موجب قانون اجازه اجراء لوایح پیشنهادی وزارت دادگستری مصوب ۱۳۳۵/۰۵/۰۶ لایحه فوق که مشتمل بر ماده واحده و شش تبصره است‌ و در تاریخ ۱۳۳۵/۰۹/۱۳ به تصویب کمیسیون مشترک دادگستری مجلسین رسیده است موقتاً قابل اجراء می‌باشد.